باخته و برنده مون هیچ

چند ساله قبل از اینکه بخوابم به این فکر می کنم که اگه بمیرم چی می شه. این فقط مختص مواقع افسردگی ام نیست ها. اتفاقا وقتایی که افسرده ام حال و حوصله ی فکر کردن به چیز شیرینی مثل مرگ رو ندارم. وقتی غرق فکر کردن به مرگ می شم فکرم دو جا می ره. یکی اینکه روحم کجا میره. وای چه جای شگفت انگیزی یه. تصوراتم از دنیای بعد از مرگ انقدر برام جالبه که اصلن نمی تونم توضیحش بدم. یه فکر دیگه ام هم اینه که اگه مردم و دیگه دستم به هیچ بشری نتونست برسه ممکنه کسی بوده باشه که از من ناراحت مونده باشه؟ شده دل کسی رو شیکونده باشم؟ دروغ نافرم به کسی گفتم؟ پدرسوخته بازی در آوردم تو زندگی ام یا نه؟
یه عالمه فکرای اینجوری می کنم
بعد می گیرم می خوابم